|
EXPOSITIES
Het is mijn (lees: onze) gewoonte om informatie over nog eens te bezoeken evenementen, exposities, gebeurtenissen enzovoort te bewaren in een eikenhouten brievenbakje. Dat bakje heb ik ooit eens gered van de sloop. Het stond op een plank boven een werkbank waar banden om velgen werden gelegd. In het bakje zaten ventielen en wat papiertjes. Het was door en door zwart van het vuil. Toen ik het beetgreep zag ik direct dat het vuil er los op zat. Na een grondige schoonmaakbeurt en een flinke veeg boenwas floreert het weer als vanouds.
Na enig huiselijk overleg is besloten op wat vrije dagen in april en mei jongstleden een aantal van die gelegenheden te bezoeken. Een heel bijzonder bezoek vond ik dat aan het Zuiderzeemuseum. Al bijtijds reden we richting Enkhuizen. De kortste route (en niet de minst fraaie) voert sinds een aantal jaren via Flevoland. Boven Almere draai je de A6 op en ontwaar je de beelden van Tom Claassen. Dat vind ik altijd een vast aanknopingspunt. Door een slordigheidje van de Flevolandse Rijkswaterstaat sloeg ik niet op tijd bij Lelystad af. De eerste afslag om dat te corrigeren lag bijna in Friesland; 26 nutteloze kilometers in een even nutteloos nieuw land. Ik heb Rijkswaterstaat gemaild en als reactie vernomen dat men binnen 6 weken zal reageren. Ik ben bang dat het bij die reactie blijft
Het ging ons om de expositie Gejaagd door de wind. Prachtige expositie; veel geleerd; vooral ook hoe het beter kan. Toch was - en ben - ik jaloers. Je kon aan die expositie zien dat er met zeer deskundig oog een plan was gemaakt. Er is heel wat tijd en geld in gestoken. Bij ons moet dat allemaal anders. In kortere tijd en met een lower budget. Dan kun je er ook wat van maken, maar dan moet je wel met een flinke groep mensen in vrij korte tijd er een boel energie in steken. Dan denk ik ook nog aan de verplichting die we onszelf hebben opgelegd in wisseling tussen kunst en historie. Het wordt tijd daar eens wat verandering in te brengen. In de eerste plaats moeten we gaan zorgen dat het aspect educatie een belangrijkere rol in het museum en in de exposities gaat spelen. Exposeren is niet het neerzetten van een boel voorwerpen. Exposeren is iets om een verhaal heen bouwen.
Het verhaal Daar gaat het om. Een expositie moet wat vertellen. In ieder geval de bezoekers duidelijk maken waarom die is neergezet, zoals die is neergezet. Bij de eerste expositie van dit jaar (Leeuwenburgh - Koopman) vulde de laatste het harde werk van de beeldhouwer aan. Een verklaring; maar of die nu zo sterk is, kan worden betwijfeld. Bij de huidige expositie (kunststoftotnadenken) is het verhaal duidelijker. Maar toch moest dat door middel van een ondertitel worden uitgelegd. Heel veel wordt bepaald door waar je tijdens de voorbereiding van een expositie tegen aan loopt. Je kunt trouwens ook dat tot op zekere hoogte sturen. Dat proberen we in het museum altijd weer. Soms valt het resultaat wat tegen; meestal zijn we er achteraf erg enthousiast over. Dit laatste zegt niets van het museum, maar wel alles over de tijd, energie en geld, die beschikbaar is om een expositie op te bouwen. Dick de Jong |
|
|
|
MUSEUM DE KOPEREN KNOP
|
|
Het cultureel en historisch centrum in de Alblasserwaard |
