JUBELJAAR

Met rasse schreden naderen wij 20 september 2009. Dan gedenken we dat twintig jaar terug het museum werd geopend door de toenmalige minister van Welzijn, Cultuur en Volksgezondheid, Elco Brinkman. Natuurlijk gaan we daar wat aan doen. Zoiets is een feestje waard.

Echter onze streekbevolking is helemaal niet zo feestachtig. Dat zijn wij niet gewend. Op de een of andere manier vinden we dat niet passen. Waarop we dat baseren kan niemand me vertellen. Wel is er een enkeling die verband legt met de geloofsbeleving in de streek. Ik denk niet dat dit er zoveel mee te maken heeft. In het verleden werd er op bruiloften en partijen heel wat afgehost. Zelfs na afloop van begrafenissen werd de gebruikelijke broodmaaltijd soms een feestje. En als je in de streekromans leest van vroeger, dan hebben we toch echt wel lol gehad met elkaar. Ik denk aan de feestvierende menigte op de Lek, beschreven door Herman de Man in zijn onvolprezen ‘De barre winter van negentig’. Maar ook bij andere gelegenheden kon het er hevig aan toe gaan.

Terugkerend naar het geloof bedenk ik ‘tel uw zegeningen’ en ‘vier uw vierdagen’. En als we in de bijbel lezen, komen we ook heel wat keren tegen dat er gefeest werd. Dansen, zingen, muziek. Op de een of andere manier moet ik bij koning David altijd denken aan reien. Ik denk dan aan in het wit getooide maagdelijke danseressen. Gekleed in de kleur van de onschuld.

In sommige Bijbelverhalen werd er gegeten en gedronken. Dat zal echt niet altijd ‘van je hopsa heisasa één, twee, drie’ gegaan zijn. Maar zich inhouden, daar staan de Joden nu ook niet echt om bekend. Ondanks dat heeft de streekbevolking toch vaak iets van ‘doe niet zo gek’ of ‘doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg’. Waarom toch? De streekbewoners zijn wat terughoudend. In alles overigens. Ook in communicatie, in lofuitingen en waar eigenlijk niet in.

Ook dat is cultuur. Maar of we daar nu zo trots op moeten zijn, waag ik te betwijfelen. Dat we ons inhouden of niet meefeesten, heeft vaak een oorzaak. Mij zul je niet op de dansvloer aantreffen. Simpelweg omdat ik niet kan dansen. Ons huwelijk heeft één keer een fikse deuk opgelopen: tijdens dansles. Ik kan geen ritme houden. Ik heb daar niets mee. Als ik achter een hond loop, die met zijn staart kwispelt, krijg ik al gevoelens van zeeziekte. Iemand die nog meer van psychologie afweet dan ik in de loop van de jaren door ervaring heb geleerd, kan hier op afstuderen. Daar ben ik van overtuigd.

Terug naar de basis: De Koperen Knop bestaat 20 jaar. Laten we daar met elkaar verschrikkelijk trots op zijn. Zoveel samenbinding. Zoveel enthousiasme. Elke dag weer. Vriendelijke gezichten, behulpzame mensen. Een stuk cultuurbehoud, dat staat als een huis. Even terug naar de streek: laten we er dankbaar voor zijn. Maar dan anders dan voor die regenbui na een paar weken droogte. Met die regen zal niet iedereen blij zijn. Met het museum wel. That´s different cook!

Dick de Jong.