ORGANISEREN

Het is intussen december 2009. Nog een paar weken en 2009 is al weer over. De nullen zijn voorbij, las ik ergens. Twee-nul-nul-negen: 2009. Of de nullen werkelijk voorbij zijn, vraag ik me in sterke mate af. Je hoeft maar om je heen te kijken om je continu te verbazen. Maar we beginnen met de aankomende winter. In de museumtuin is al goed te zien dat het winterseizoen in aantocht is. Alle bomen en struiken hebben zich hierop voorbereid door hun blad af te werpen.

Afgelopen week merkte iemand tijdens een vergadering op dat je heel goed kon merken dat de aarde aan het opwarmen was. We hadden ‘deze winter’ nog maar een enkel graadje nachtvorst gehad en dat nog maar een paar nachtjes. Ik heb die meneer ervan kunnen overtuigen dat de winter pas op de 21^e van de laatste maand van het jaar van start gaat. Wie weet wat ons nog te wachten staat. Zo mooi als vorig jaar zal het nieuwe jaar wellicht niet beginnen. Maar, om nog maar een keer te zeggen, wat was die tiende januari toch een verschrikkelijk mooi geschenk. Een combinatie van prachtig weer en overal mogelijkheden tot ijsvermaak beleef je maar een paar keer in je leven.

Wat we deze winter krijgen weet niemand. Als ik de weermensen op de televisie hoor, zou het half december wat kouder kunnen worden. Ik heb zelfs al gehoord dat ze in Friesland met stokken op het water staan te slaan om te kijken of het al niet dikker begint te worden…

Zelf ben ik maar vast begonnen met het voeren van de vogels. Vorig jaar had ik een houten voederplank, maar die was door weer en wind zo ‘verrinneweerd’ dat er iets anders moest komen. Ik kocht bij Arie Boer in Doet voor twee euro een mooie vierkante betonnen schaal, boorde er twee gaten in om het regenwater weg te laten lopen en zette dat gevaarte op de boorstelling. Dat is een oud onderstuk van een boormachine uit de fabriek van mijn grootvader. Een handig obstakel dat al sinds jaar en dag in mijn tuin staat om daar als onderstel te dienen voor van alles, al naar gelang het seizoen. Een ijzeren omhulsel, vol gestort met beton en een metertje hoog. Dan kunnen de katten er niet bij. Niet dat die twee ouwe heren bij ons thuis daar met hun stramme gewrichten nog put voor hebben, maar het geeft een beter gevoel.

In feite is dat voeren van de vogels een stukje organiseren. In de Koperen Knop doen we niet anders. De hele dag door maar organiseren. Elke expositie, elke activiteit en elk groepsbezoek. Maar ook de dagelijkse gang van zaken vergt organisatie. Er moeten mensen zijn om het bezoek te ontvangen (bezetting receptie, koffiekamer en toezichtdienst), er moeten consumpties voor de koffiekamer ingekocht, er moet…

Ik mag altijd graag zien hoe de mensen om mij heen bezig zijn om iets te organiseren. Meestal gaat dat niet naar de bedoeling. Eigenlijk zijn er maar twee mogelijkheden: het wordt overorganiseren of het wordt slecht organiseren. Een tussenweg zie je zelden. Een voorbeeld van dat overorganiseren ontwaarde ik deze week in de krant. Er is een draaiboek gemaakt voor als er weer een molentocht gereden kan worden. Een draaiboek met het oog op de veiligheid. Gekker moet het niet worden…

Natuurlijk lagen en liggen er al draaiboeken. Daar had een paragraafje over veiligheid aan toegevoegd kunnen worden en de klus was geklaard geweest. Nee, tegenwoordig moet dat allemaal lastiger, ingewikkelder en vooral duurder. En dan met zijn allen voor de krant op de foto. Vroeger, toen ik nog echt jong was (en dat is elk jaar weer verder terug) gingen we gewoon een Molentochtje rijden. En dat reed lekker joh, zonder draaiboekje. Maar, dat was in een tijd dat matigheid nog een deugd was.

Dick de Jong.